Përplasja për hotelin dhe restorantin “Liqeni i Dukagjinit”, pranë Liqenit të Radoniqit, ka përfunduar me largimin e Hasan Krasniqit nga drejtimi i Kompanisë Rajonale të Ujësjellësit (KRU) “Gjakova”.

Por vendimi i Bordit të Drejtorëve, i marrë më 23 tetor, nuk e mbyll vetëm një çështje të menaxhimit të ndërmarrjes publike. Ai rikthen në vëmendje edhe lidhjet politike të ish-kryeshefit me Alternativën e Mimoza Kusari-Lilës dhe marrëdhëniet e këtij subjekti me Lëvizjen Vetëvendosje të Albin Kurtit, transmeton lajmi.net.

Në thelb të rastit është një konflikt për mënyrën se si duhej zbatuar urdhri për ndërprerjen e aktivitetit të restorantit dhe hotelit. Bordi e konsideroi të pamjaftueshëm reagimin e menaxhmentit të KRU-së, ndërsa Krasniqi pretendon se u përball me presion për ta prishur kontratën e qirasë pa një vendim zyrtar me shkrim.

Kjo përplasje merr dimension më të gjerë për shkak të historikut politik të Krasniqit, por edhe të natyrës së marrëdhënieve mes Kusari-Lilës dhe Kurtit. Çështja prek njëkohësisht përgjegjësinë e drejtuesve të ndërmarrjeve publike, zbatimin e vendimeve administrative dhe ndarjen e përgjegjësive politike në institucionet shtetërore.

Nga urdhri për mbyllje te shkarkimi i kryeshefit

Rasti nisi të marrë vëmendje publike në shtator, kur ministrja në detyrë e Mjedisit, Fitore Pacolli, njoftoi për urdhrin e Inspektoratit të Mjedisit për mbylljen e objektit pranë Liqenit të Radoniqit. Arsyetimi i paraqitur lidhej me mbrojtjen e burimeve të ujit të pijshëm dhe me aktivitetin në një zonë të mbrojtur.

Pika vendimtare për drejtimin e KRU-së ishte aktvendimi nr. 61/2026, i datës 9 shtator. Sipas Bordit, ndërmarrja ishte obliguar të ndërmerrte masa konkrete për ndërprerjen e aktivitetit të operatorit ekonomik, ndërsa ankesa nuk e pezullonte ekzekutimin e vendimit.

Në mbledhjen e jashtëzakonshme të 23 tetorit, Bordi votoi unanimisht për shkarkimin e Krasniqit: pesë vota për, asnjë kundër dhe asnjë abstenim. Sipas arsyetimit të publikuar, menaxhmenti nuk kishte ndërmarrë veprime të mjaftueshme, të dokumentuara dhe në kohë për përmbushjen e detyrimeve që rridhnin nga akti administrativ.

Një element tjetër i shqyrtuar ishte baza dokumentare për përdorimin e objektit si restorant dhe hotel. Bordi analizoi dokumente të vitit 2017 dhe kontratën e qirasë të vitit 2018, duke deklaruar se nuk kishte identifikuar një akt të mëvonshëm të organit kompetent që autorizonte shprehimisht këtë destinim.

Megjithatë, Bordi bëri një dallim të rëndësishëm: zbatimi i urdhrit për ndalimin e aktivitetit nuk ishte, sipas vlerësimit të tij, i njëjtë me ndërprerjen përfundimtare të kontratës së qirasë. Pikërisht ky dallim qëndron në qendër të përplasjes mes institucionit dhe ish-kryeshefit.

Krasniqi, nga Alternativa te drejtimi i ndërmarrjes publike

Për ta kuptuar dimensionin politik të këtij rasti, duhet kthyer te rrugëtimi i Hasan Krasniqit dhe emërimi i tij në krye të KRU-së.

Krasniqi kishte qenë pjesë e Alternativës së Mimoza Kusari-Lilës dhe kandidat për asamble komunale në Gjakovë nga ky subjekt në vitin 2017. Në zgjedhjet lokale të vitit 2021, ai garoi nga lista e Lëvizjes Vetëvendosje, ndërsa në vitin 2022 u emërua në krye të KRU “Gjakova”. Emërimi i tij u shoqërua atëbotë me raportime mediatike për afërsinë e tij politike me Kusari-Lilën.

Kjo histori e vendos shkarkimin aktual në një kontekst më të gjerë se një mosmarrëveshje administrative. Emërimi i Krasniqit kishte ndodhur gjatë një periudhe kur Alternativa dhe Vetëvendosje bashkëpunonin politikisht, ndërsa ai vetë kishte kandiduar më parë në kuadër të të dy subjekteve.

Megjithatë, lidhjet e tij politike nuk përbëjnë dëshmi se Kusari-Lila ka ndikuar në vendimin e fundit të Bordit apo se shkarkimi është rezultat i një përplasjeje ndërmjet saj dhe Kurtit. Ajo që e bën rastin politikisht të ndjeshëm është fakti se një figurë me këtë histori politike largohet nga një ndërmarrje publike pas një konflikti që përfshin edhe institucionet përgjegjëse për çështjen e mjedisit.

Një histori e mëhershme tensionesh për emërimet në Gjakovë

Rasti i Krasniqit nuk është hera e parë që emërimet në ndërmarrjet publike në Gjakovë kanë nxitur debat për ndikimin politik.

Në vitin 2022, mediat raportuan për pakënaqësi brenda strukturave lokale të Vetëvendosjes lidhur me emërimet në pozita drejtuese dhe me atë që disa zyrtarë të partisë e konsideronin ndikim të njerëzve të afërt me Kusari-Lilën. Në këto raportime përfshihej edhe emërimi i Krasniqit në krye të KRU “Gjakova”.

Këto zhvillime tregojnë se raportet ndërmjet strukturave lokale të Vetëvendosjes dhe njerëzve të lidhur me Alternativën kanë pasur më herët momente mospajtimi rreth përfaqësimit dhe emërimeve në institucione.

Për këtë arsye, shkarkimi i Krasniqit mund të lexohet edhe përmes historikut të debatit mbi ndikimin politik në ndërmarrjet publike. Por duhet bërë dallimi mes kontekstit politik dhe arsyetimit zyrtar: Bordi e ka lidhur vendimin e 23 tetorit me mënyrën se si u trajtua urdhri administrativ për objektin pranë Liqenit të Radoniqit, jo me përkatësinë e mëparshme partiake të ish-kryeshefit.

A mund të ndikojë rasti në raportet mes Mimoza Kusari-Lilës dhe Albin Kurtit?

Shkarkimi vjen në një periudhë kur marrëdhëniet politike ndërmjet Alternativës dhe Vetëvendosjes kanë rëndësi të veçantë për shkak të bashkëpunimit të tyre zgjedhor dhe institucional.

Në shtator të vitit 2025, Kusari-Lila deklaroi se Alternativa nuk do të hynte më në koalicione pa kushte dhe foli për nevojën që subjekti i saj ta ruante identitetin politik. Më pas, në zgjedhjet e dhjetorit 2025, Alternativa u përfshi në koalicionin zgjedhor me Vetëvendosjen dhe subjektet e tjera partnere.

Ky sfond e bën çështjen e KRU-së politikisht të rëndësishme. Nga njëra anë, Kusari-Lila ka arsye politike për të kërkuar që njerëzit e lidhur me subjektin e saj të trajtohen sipas procedurave institucionale dhe që vendimet për pozitat publike të mos interpretohen si rezultat i rivaliteteve partiake. Nga ana tjetër, për Vetëvendosjen dhe qeverisjen e Kurtit, rasti lidhet me përgjegjësinë për mbikëqyrjen e ndërmarrjeve publike dhe zbatimin e vendimeve administrative.

Nëse çështja shndërrohet në debat për ndikimin partiak mbi bordet dhe drejtuesit e ndërmarrjeve publike, ajo mund të krijojë presion politik mes dy subjekteve. Nëse trajtohet mbi bazën e dokumentacionit, kompetencave dhe përgjegjësive institucionale, rasti mund të mbetet kryesisht një çështje e menaxhimit të KRU-së.

Për momentin, faktet publike nuk dëshmojnë se shkarkimi është vendosur si pjesë e një përplasjeje mes Kusari-Lilës dhe Kurtit. Megjithatë, historia politike e Krasniqit dhe debatet e mëhershme rreth emërimeve në Gjakovë bëjnë që vendimi të ketë peshë edhe përtej ndërmarrjes.

Dy versione për një vendim me pasoja institucionale

Hasan Krasniqi, në reagimin e tij publik, e ka paraqitur shkarkimin si pasojë të refuzimit për ta ndërprerë kontratën me operatorin ekonomik “Liqeni i Dukagjinit” pa një vendim zyrtar me shkrim nga Bordi ose aksionari. Sipas tij, ndërprerja e njëanshme mund t’i ekspozonte ndërmarrjen ndaj pasojave juridike dhe financiare.

Ai pretendon se kryesuesi i Bordit i kishte dhënë alternativën që ta nënshkruante ndërprerjen e kontratës ose të jepte dorëheqje. Ky është versioni i ish-kryeshefit dhe duhet trajtuar si pretendim i tij.

Bordi, ndërkaq, ka argumentuar se nuk kërkohej domosdoshmërisht zgjidhja përfundimtare e kontratës për të zbatuar urdhrin administrativ. Sipas tij, menaxhmenti duhej të kishte ndërmarrë masa konkrete për ndalimin e aktivitetit, pavarësisht shqetësimeve rreth marrëdhënies kontraktuale me operatorin.

Ky dallim është thelbësor edhe për përgjegjësinë institucionale. Një urdhër për ndërprerjen e aktivitetit dhe zgjidhja e një kontrate qiraje janë veprime që mund të kenë baza dhe pasoja të ndryshme juridike. Përgjegjësia e menaxhmentit vlerësohet në raport me kompetencat që ka, ndërsa vendimet e Bordit duhet të mbështeten në procedurat dhe dokumentacionin përkatës.

Çfarë nënkupton shkarkimi për KRU-në dhe debatin politik?

Për KRU “Gjakova”, pasoja e menjëhershme është ndryshimi në drejtimin ekzekutiv në një moment kur ndërmarrja duhet ta trajtojë zbatimin e vendimit administrativ dhe çështjen kontraktuale që lidhet me objektin pranë liqenit.

Për debatin publik, rasti ngre tri çështje kryesore:

• Zbatimi i ligjit: Nëse urdhri administrativ ishte i ekzekutueshëm, përgjegjësitë për zbatimin e tij duhet të vlerësohen mbi bazën e veprimeve konkrete të ndërmarra nga menaxhmenti.

• Përgjegjësia për kontratën: Çdo vendim për ndërprerjen e marrëdhënies me operatorin duhet të shqyrtohet edhe në raport me kompetencat ligjore dhe ekspozimin e mundshëm financiar të ndërmarrjes.

• Pavarësia e ndërmarrjeve publike: Emërimet dhe shkarkimet duhet të mbështeten në kritere profesionale dhe procedura të dokumentuara, në mënyrë që vendimet institucionale të mos shndërrohen në instrumente të rivaliteteve politike.

Në planin politik, rasti e vendos sërish në fokus marrëdhënien mes Alternativës dhe Vetëvendosjes, por pesha e tij do të varet nga mënyra se si trajtohet nga institucionet dhe nga qëndrimet publike të aktorëve të përfshirë. Një përplasje rreth një ndërmarrjeje mund të bëhet çështje mes partnerëve politikë kur lidhet me besimin, përfaqësimin dhe ndikimin në institucione. Kjo, megjithatë, nuk e bën automatikisht shkarkimin rezultat të një konflikti partiak.

Në fund, çështja e “Liqenit të Dukagjinit” nuk është vetëm një histori për mbylljen e një restoranti. Ajo prek mbrojtjen e ujit të pijshëm, zbatimin e vendimeve administrative, menaxhimin e pasurisë publike dhe mënyrën se si funksionojnë ndërmarrjet shtetërore. Përplasja mes Bordit dhe ish-kryeshefit tashmë ka marrë një vendim konkret, por rëndësia e saj qëndron edhe te standardi që vendos për përgjegjësinë menaxheriale dhe distancën mes vendimmarrjes institucionale dhe interesave politike./lajmi.net/