Vendimi i 19 marsit 2026 lejon hyrjen pa vizë të shtetasve të dy vendeve nga 15 prilli deri më 31 dhjetor. Qeveria e paraqet si masë turistike, por koha kur merret vendimi ngre pikëpyetje diplomatike.

Nuk është ende e qartë nëse kemi të bëjmë me një masë rutinë për sezonin turistik apo me një lëvizje të llogaritur për të fituar pikë në diplomacinë rajonale, por koha kur është marrë vendimi ngre pyetje që qeveria nuk i ka sqaruar.

Më 19 mars 2026, Këshilli i Ministrave ndryshoi vendimin nr. 858, datë 29 dhjetor 2021, duke shtuar Arabinë Saudite dhe Katarin në listën e shteteve, qytetarët e të cilëve lejohen të hyjnë pa vizë në territorin e Shqipërisë për motive turistike, vetëm me pasaportë, nga data 15 prill deri më 31 dhjetor 2026.

Formalisht, vendimi është paraqitur si propozim i Ministrisë për Evropën dhe Punët e Jashtme dhe i Ministrisë së Punëve të Brendshme. Në tekst nuk jepet asnjë argument politik shtesë, asnjë relacion publik që të shpjegojë pse pikërisht tani, në këtë moment të tensionuar në Lindjen e Mesme, Tirana vendos të lehtësojë hyrjen për dy shtete që ndodhen nën presion të drejtpërdrejtë rajonal.

Dyshimi politik lind pikërisht këtu: jo sepse vendimi provon një operacion të fshehtë, por sepse mungon transparenca për arsyet reale të tij. Dhe kur një qeveri lëviz në një moment të ndezur gjeopolitik pa dhënë shpjegime të plota, ajo ushqen vetë spekulimet.

Megjithatë, deri në këtë fazë, nuk ka provë publike që ky vendim lidhet me ngritjen e kampeve, me zhvendosje të organizuara popullsie apo me ndonjë skemë pritjeje të diktuar nga aleatë të Shqipërisë. Përkundrazi, kuadri ligjor shqiptar e trajton hyrjen pa vizë si qëndrim afatshkurtër dhe jo si status qëndrimi afatgjatë. Ligji “Për të huajt” përcakton se qëndrimi afatshkurtër nuk mund të kalojë 90 ditë në 180 ditë, përveç rasteve të parashikuara ndryshe.

Kjo do të thotë se pyetja kryesore nuk është nëse Shqipëria po hap derën për “kampe”, sepse për këtë nuk ka fakt publik, por pse qeveria po e shet si masë të zakonshme një vendim që merret në një kohë jashtëzakonisht të pazakontë.

Nga pikëpamja diplomatike, lëvizja mund të lexohet si një sinjal fleksibiliteti ndaj partnerëve të Gjirit dhe si pjesë e përpjekjes së Tiranës për të ruajtur linja të hapura komunikimi në një moment tensioni. Vetëm pak ditë më parë, më 11 mars 2026, ministri Ferit Hoxha zhvilloi një bisedë me ministrin e shtetit të Katarit për përshkallëzimin ushtarak në rajon dhe nevojën për rikthim te diplomacia.

Pra, faktet janë këto: vendimi ekziston, hyrja pa vizë është miratuar, por narrativa për një plan të fshehtë strehimi nuk provohet nga dokumentet zyrtare të publikuara deri tani. Ajo që mbetet e pambyllur është arsyeja politike e kohës dhe kontekstit të këtij vendimi.