Një nënë denonconte se fëmija i saj ishte marrë në pyetje pa garancitë e nevojshme ligjore, se provat nuk ishin siguruar dhe se institucionet kishin dështuar ta mbronin. Avokatja kërkonte hetim disiplinor ndaj prokurores përgjegjëse. Kryeprokurorja në Pejë vendosi ta mbyllte çështjen pa inicuar procedurë disiplinore. Dy muaj më vonë, gruaja që kishte kërkuar drejtësi për djalin e saj u vra mizorisht me sëpatë.

Gazeta Sinjali ka siguruar ekskluzivisht një vendim 21-faqësh të Prokurorisë Themelore në Pejë, i cili zbulon se si ishte trajtuar ankesa disiplinore e avokates Adelina R. Hoxha, përfaqësuese e Arlinda Sylaj Zekajt, gruas që u vra më 25 tetor në Vitomiricë.

Dokumenti mban numrin AD.nr.10/2026 dhe datën 21 gusht 2026. Me të, Kryeprokurorja e Prokurorisë Themelore në Pejë kishte hedhur poshtë kërkesën për inicimin e procedurës disiplinore ndaj prokurores që kishte trajtuar çështjen e fëmijës së Arlindës.

Vendimi nuk thotë se pretendimet e avokates ishin hetuar deri në fund përmes një procedure disiplinore. Ai thotë se nuk kishte bazë të mjaftueshme që një procedurë e tillë të fillonte.

Ky është dallimi që sot merr rëndësi të jashtëzakonshme.

Një nënë kërkonte djalin, avokatja kërkonte përgjegjësi

Ankesa ishte paraqitur më 28 korrik 2026, pas ngjarjeve të 10 korrikut, kur Arlinda kishte kërkuar ndërhyrjen e institucioneve për djalin e saj, i cili kishte mbetur nën përkujdesjen e personave të tjerë.

Në dokumentin e përgatitur nga avokatja ngriheshin dyshime të rënda për mosushtrimin efektiv të funksionit prokurorial, mungesën e masave urgjente për mbrojtjen e fëmijës, mosadministrimin e provave dhe trajtimin e të miturit pa garancitë profesionale të nevojshme.

Avokatja nuk kërkonte një favor. Kërkonte të verifikohej nëse zyrtarët përgjegjës kishin respektuar detyrimet e tyre ligjore ndaj një fëmije që ndodhej në mes të një konflikti të rëndë familjar.

Në ankesë pretendohej se fëmija ishte marrë në pyetje pa asistencën e duhur profesionale, se ekzistonte rreziku i ndikimit në deklarimet e tij dhe se nuk ishin siguruar incizimet e kamerave që mund të ndihmonin në zbardhjen e rrethanave.

Kërkohej gjithashtu verifikimi i komunikimeve mes prokurores dhe hetuesve policorë, për të përcaktuar nëse udhëzimet e dhëna kishin qenë të mjaftueshme dhe të ligjshme.

Përgjigjja institucionale: Nuk ka shkelje disiplinore

Kryeprokurorja shqyrtoi ankesën, kërkoi deklarim nga prokurorja e përfshirë dhe më 21 gusht nxori vendimin për hedhjen poshtë të kërkesës.

Në arsyetim u konstatua se prokurorja kishte vepruar brenda kompetencave ligjore dhe se nuk ishte provuar ndonjë veprim apo mosveprim që përbënte shkelje disiplinore.

Por pikërisht këtu lind pyetja që institucionet nuk mund ta shmangin: A mjaftonte përgjigjja e prokurores dhe materiali i shqyrtuar për të përjashtuar dyshimet për pakujdesi të rëndë, apo duhej një hetim disiplinor që t’i verifikonte ato më thellësisht?

Përgjigjja e kësaj pyetjeje nuk mund të zëvendësohet me faktin se ankesa është hedhur poshtë. Vendimi është qëndrimi i institucionit; ligjshmëria dhe plotësia e atij vlerësimi mund t’i nënshtrohen kontrollit të pavarur.

Fëmija pa psikolog? Prokuroria e trajtoi si bashkëbisedim

Një prej pikave më shqetësuese të dokumentit lidhet me marrjen në pyetje të të miturit.

Avokatja pretendonte se fëmija ishte intervistuar pa praninë e psikologut dhe pa garancitë që kërkon trajtimi i fëmijëve në procedura të ndjeshme.

Në vendimin e Kryeprokurores, kjo çështje u trajtua përmes dallimit ndërmjet një marrjeje formale në pyetje dhe një bashkëbisedimi të zhvilluar në kuadër të punës së Qendrës për Punë Sociale.

Por ndryshimi i emërtimit të një veprimi nuk i përgjigjet vetvetiu pyetjes thelbësore: A ishte fëmija i mbrojtur nga ndikimi i mundshëm dhe a u respektua interesi i tij më i mirë?

Ky ishte pikërisht shqetësimi që avokatja kishte kërkuar të hetohej.

Po kamerat? Po provat që mund të humbnin?

Në ankesë ishte ngritur edhe pretendimi për mos sigurimin me kohë të pamjeve të kamerave të sigurisë.

Këto incizime, sipas avokates, mund të ndihmonin në verifikimin e kontakteve të fëmijës me personat e tjerë dhe në sqarimin e rrethanave për të cilat ishte kërkuar ndërhyrja e institucioneve.

Kryeprokurorja arsyetoi se mosndërmarrja e një veprimi të caktuar nuk mjaftonte, në vetvete, për të provuar përgjegjësi disiplinore, pa u identifikuar detyrimi konkret i shkelur.

Mirëpo, mbetet një pyetje e pashmangshme.

A u siguruan incizimet përpara se të fshiheshin, apo institucionet u mjaftuan me përfundimin se mungesa e tyre nuk krijonte përgjegjësi disiplinore?

Vendimi nuk ofron konfirmim se të gjitha provat elektronike të kërkuara nga avokatja ishin administruar.

Dhe përgjegjësia për të hetuar nuk mund të ngatërrohet me përgjegjësinë për të dënuar.

Për fëmijën, përgjegjësia iu referua institucioneve të tjera

Në vendimin 21-faqësh, Kryeprokurorja arsyeton se vendosja dhe përkujdesja ndaj fëmijës janë çështje që përfshijnë kompetencat e Qendrës për Punë Sociale dhe gjykatës.

Ky mund të jetë një dallim i rëndësishëm juridik, por ai nuk e përjashton nevojën për të shqyrtuar nëse secili institucion ka vepruar brenda kompetencave të veta, në kohë dhe në mënyrë efektive.

Në një çështje ku një nënë kërkonte kthimin e fëmijës, problemi nuk mund të zgjidhej vetëm duke përcaktuar se kujt i takonte kompetenca. Duhej të sigurohej që asnjë detyrim ligjor të mos mbetej pa u përmbushur.

Arlinda vazhdoi betejën.

Më 16 tetor, Gjykata Themelore në Pejë nxori aktvendim për mbrojtjen e saj dhe ia besoi përkohësisht djalin në përkujdesje.

Vendimi urdhëronte gjithashtu që ish-bashkëshorti ta lejonte të kthehej në shtëpinë e përbashkët.

Në gusht iu hodh poshtë ankesa. Në tetor paralajmëroi se mund t’i merrej jeta.

Më 22 tetor, Arlinda iu drejtua sërish Prokurorisë Themelore në Pejë.

Kësaj radhe, përmes një letre urgjente të shkruar me dorë, kërkonte masa ndaj zyrtarëve që, sipas saj, kishin dështuar në përmbushjen e detyrave dhe ekzekutimin e menjëhershëm të urdhrit gjyqësor.

“Kjo është shtesa ime e fundit”, kishte shkruar ajo.

Në të njëjtën letër, Arlinda kishte shprehur frikën se institucionet mund të detyroheshin të jepnin llogari vetëm pasi t’i merrej jeta.

Nuk ishte një paralajmërim i bërë pas tragjedisë. Ishte një dokument i pranuar në Prokurori përpara saj.

Tri ditë më vonë, Arlinda u vra.

Kush do t’i hetojë vendimet e atyre që duhej ta mbronin?

Sot, pas vrasjes së Arlindës, nuk mjafton të përsëritet se ankesa disiplinore ishte hedhur poshtë dhe se Prokuroria kishte konsideruar të ligjshme veprimet e prokurores.

Duhet të shqyrtohet nëse vendimi i gushtit ishte i mbështetur në një verifikim të plotë, nëse provat e kërkuara ishin siguruar dhe nëse paralajmërimet e mëvonshme të viktimës ishin trajtuar me seriozitetin që kërkonte rreziku.

Vendimi i gushtit nuk provon se zyrtarët kishin përgjegjësi për vrasjen e tetorit. Por as vlerësimi i institucionit se nuk ekzistonte shkelje disiplinore nuk duhet të jetë pengesë për kontrollin e pavarur të veprimeve të tij.

Një nënë kërkoi mbrojtje për djalin. Avokatja denoncoi shkelje dhe kërkoi hetim. Kryeprokurorja e hodhi poshtë ankesën. Më vonë, e njëjta grua paralajmëroi se mund t’i merrej jeta. Sot ajo është e vdekur.

Kjo kronologji nuk është vendim fajësie për askënd.

Është arsye e mjaftueshme për të kërkuar që çdo veprim dhe mosveprim institucional të shqyrtohet pa përjashtime dhe pa privilegje.

Drejtësia për Arlinda Sylaj Zekajn nuk mund të kufizohet vetëm te hetimi i personit që dyshohet se e vrau. Duhet të përfshijë edhe verifikimin e përgjegjësive të atyre që morën vendime për kërkesat e saj, për provat dhe për mbrojtjen e saj, sa ishte ende gjallë.

Nëse del se kishte shkelje, duhet të ketë përgjegjësi. Nëse nuk kishte, institucionet duhet ta dëshmojnë përmes dokumenteve dhe një shqyrtimi të besueshëm, jo vetëm përmes vendimeve të veta.

Një nënë u vra. Dokumentet e paralajmërimeve dhe të ankesave të saj ekzistojnë. Tani përgjigjet nuk mund të mungojnë.