Gazeta e njohur gjermane “Frankfurter Allgemeine Zeitung” i ka kushtuar një artikull përpjekjeve të presidentes së Kosovës, Vjosa Osmani, për të qëndruar edhe një mandat në krye të shtetit.

Në këtë artikull, gazetari Michael Martens vë në pah se si Osmani po tenton të shfaqë afërsi me presidentin Trump dhe familjen e tij për të përmbushur këtë qëllim.

Në një sërë postimesh në X, Martens komenton lëvizjet e Osmanit. Për anëtarësimin e Kosovës në Bordin e Paqes, një nismë e Trumpit, thotë se u bë pa koordinim me kryeministrin në detyrë, Albin Kurti, si dhe kishte qenë kryeministri shqiptar, Edi Rama, ai i cili i siguroi pjesëmarrjen në këtë bord.

Martens thotë se Osmani po e përdor Trumpin si armë ndaj Parlamentit të Kosovës se nëse s’votojnë për zgjedhjen e saj presidente, “do të kenë probleme me SHBA”, transmeton Gazeta Express.

Në fund, Martens komenton edhe një postim të burrit të presidentes, Prindon Sadriu, si përpjekje për përafrim me familjen Trump përmes idesë që hoteli “Grand” në Prishtinë të bëhet hotel “Trump”.

Martens në X shkruan kështu:

Gratë nuk janë inferiore ndaj burrave – ato janë të afta të bëjnë gjithçka që mund të bëjnë burrat. Merrni rastin e Kosovës, ku presidentja Vjosa Osmani tregon bindshëm se për hir të një karriere politike ajo mund të jetë po aq e thjeshtë sa kolegët e saj burra.

Në një intervistë të vitit 2019 me Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ), presidentja e ardhshme e Kosovës Vjosa Osmani foli shumë për qëllimin e saj (legjitim dhe të rëndësishëm) për të forcuar rolin e grave në shtetin më të ri të Europës. Ndër të tjera, znj. Osmani tha:

“Për mua është e rëndësishme që, në fund të mandatit tim, të lë pas mesazhin se asnjë vajzë dhe asnjë grua në Kosovë të mos besojë më se është në çfarëdo mënyre inferiore. Jam e bindur se gratë dhe vajzat në Kosovë, në fund të mandatit tim, do ta dinë se nuk ka asgjë që ato nuk mund ta bëjnë”.

Sipas saj, gratë në Kosovë duhet ta kuptojnë se mund të jenë “po aq të afta sa burrat – ose në shumë raste edhe më të mira”. Përvoja, sipas saj, tregon se gratë nuk janë të korruptueshme dhe se shërbimin e tyre ndaj vendit dhe popullit e marrin shumë më seriozisht sesa burrat.

Kohët e fundit, Presidentja Osmani arriti të sigurojë që Kosova të pranohet si anëtare themeluese në “Bordin e Paqes” të Donald Trump, lodrës më të fundit të egos së presidentit amerikan.

Sipas informacioneve jozyrtare nga Prishtina, Osmani e bëri lëvizjen e saj pa u koordinuar me kryeministrin e Kosovës Albin Kurti. Në vend të kësaj, dy burime pohojnë në mënyrë të pavarur nga njëra-tjetra se ishte kryeministri shqiptar Edi Rama ai që i siguroi Osmanit hyrjen te Trump.

Në një intervistë për BBC-në, zonja Osmani shpjegoi sfondin e pjesëmarrjes së saj solo në Davos duke i kujtuar audiencës për kohën kur Kosova ishte ende nën okupimin serb.

Shqiptarët në atë kohë nuk morën asgjë nga Kombet e Bashkuara përveç fjalëve, tha ajo:

“Çfarë dëgjonim atëherë ishin rezolutat e Asamblesë së OKB-së, ishin copa letre, ishin fjalë, por asnjë veprim. Deri kur erdhën Shtetet e Bashkuara dhe mobilizuan botën për të na ardhur në ndihmë tonë”.

Osmani vazhdoi duke thënë se, historikisht, ishte gjithmonë vendimi i duhur për shqiptarët e Kosovës të rreshtoheshin me SHBA-në: “Ne i besojmë udhëheqjes së Shteteve të Bashkuara”. Argument i drejtë.

Në të vërtetë: Pa udhëheqjen e SHBA-së në vitin 1999 (lufta e NATO-s kundër Serbisë) dhe 2008 (shpallja e pavarësisë), nuk do të kishte Kosovë të pavarur. Ndoshta mezi do të kishte mbetur ndonjë shqiptar në Kosovë. Megjithatë, Osmani nuk u përgjigj në një pyetje tjetër të BBC-së: Nëse Kosova, një vend me një popullsi në tkurrje prej vetëm rreth 1.6 milionë banorësh, do të paguante tarifën prej një miliard dollarësh që kërkon Trump për anëtarësim të përhershëm në “Bordin e Paqes” të tij.

Por fakti mbetet: Kosova ka më pak mundësi sesa shtetet e tjera të vogla europiane për të ofenduar egomaniakun e vjetër në Shtëpinë e Bardhë. Disa njerëz argumentojnë, pra, se me lëvizjen e saj të pakoordinuar solo në Davos, Presidentja Osmani ndiqte një Realpolitik të arsyeshme për Kosovën.

Por ky lavdërim nuk i takon hapave të tjerë të ndërmarrë nga presidentja dhe shoqëruesit e saj. Një shembull është rasti i bashkëshortit të Osmanit, Prindon Sadriu, një diplomat jo shumë diplomatik, kapaciteti intelektual i të cilit nuk e ndjek gjithmonë ambicien e tij të jashtëzakonshme.

Së fundmi, Sadriu sugjeroi për Trump-in në X që ish -“Grand Hotel” në Prishtinë (një rrënojë e shëmtuar në qendër të qytetit që daton nga kohët e Jugosllavisë) të kthehej në një “Trump Hotel”.

Ndërkohë që kjo u shpërfill si një kuriozitet i çuditshëm ose një siklet i vogël, e njëjta gjë nuk mund të thuhet për vendimin e presidentes për të organizuar një pritje për premierën në Prishtinë të filmit biografik “Melania” për gruan e Trump:

Sipas Osmanit, regjisori i filmit, Brett Ratner, (i njohur nga dosjet Epstein), dha një “portretizim të guximshëm të familjes presidenciale amerikane”, si dhe të “udhëheqjes së jashtëzakonshme dhe me ndikim” (sic) të Melania Trump.

Ndërsa kishte njëfarë mirëkuptimi për episodin e Davosit, shumë veta pyetën veten pas ngjarjes me Melania-n: A janë deklarata të tilla gjithashtu Realpolitik e mençur – apo janë, në rastin më të mirë, të panevojshme, nëse jo plotësisht servile ose pa karakter? Nga shumë qytetarë të Kosovës, do të dëgjoni këtë të fundit.

Gjë që hap pyetjen kryesore: Pse e gjithë kjo? Përgjigjja (ose një pjesë e saj): Mandati presidencial i Osmanit skadon në mars. Ajo dëshiron një mandat tjetër dhe për këtë ka nevojë për mbështetje në Parlamentin e Kosovës. Por ajo nuk e ka atë mbështetje aktualisht.

Për vite me radhë, Osmani nuk ka arritur të bëjë shumë miq në parlament. Apo kudo. Prishtina është plot me njerëz që e përshkruajnë atë si sfiduese personale. Shumë ndihmës të ngushtë, si ish-shefi i saj i stafit Blerim Vela, nuk qëndruan shumë gjatë me të.

Për të kompensuar mungesën e mbështetjes së brendshme, Osmani është përgatitur prej javësh për t’u paraqitur si “kandidatja e Trump”. Llogaritja: SHBA-të janë një faktor kaq i rëndësishëm në Kosovë saqë ky etiketim mund t’i sigurojë asaj rizgjedhjen mbi çdo kandidat tjetër.

Osmani ia paraqet veten publikut si e preferuara e Trump, duke kërcënuar në mënyrë indirekte anëtarët e parlamentit, të cilët zgjedhin presidentin, me kontaktet e saj (të supozuara) të mira me klanin Trump, duke i përdorur ato si armë.

Kërcënimi është: “Nëse nuk më rizgjidhni mua presidente, do të keni probleme me SHBA-në”. Disa vite më parë, një llogaritje e tillë mund të kishte funksionuar. Në fund të fundit, Kosova, për arsye të kuptueshme, është vendi më proamerikan në botë.

Por dashuria e shqiptarëve të Kosovës për SHBA-në nuk është e verbër. Njerëzit e kuptojnë se SHBA-ja e Trump nuk është më SHBA e Bill Clinton apo George W. Bush. Një provë se karta e fortë e SHBA-së nuk fiton më automatikisht janë zgjedhjet e fundit parlamentare të Kosovës.

Partia Vetëvendosje e Kurtit korri një fitore prej 51.1% dhe humbësit e pranuan rezultatin pa shumë bujë, si në çdo demokraci funksionale. 51.1% pavarësisht faktit se marrëdhënia e Kurtit me Trump, pjesërisht për shkak të vendimeve të tij taktikisht të dyshimta, është e dobët.

Pra, përpjekja e Osmanit për të çuar përpara rizgjedhjen e saj duke e quajtur veten si “kandidate e Trump” është në rastin më të mirë e rrezikshme. Zgjidhje të tjera mund të jenë më realiste, edhe pse gjithçka është ende e hapur.