Na ishte njëherë…!

12071309_10205430220777000_57388796_n

Përrallat, këto ‘tregime’ që janë pjesë e jetës së secilit fëmijë.

Në gjithsecilën tregohen histori që na japin mesazh, shpesh bamirës, edhe më shpesh na lënë që të meditojmë mbi mesazhin e tyre.

Ajo qa është më e habitshmja është që kurrë nuk e dimë a janë ngjarje të vërteta ato që na rrëfehen në përralla apo thjesht trillime.

Por, ne i kemi marrë ashtu siç na janë servuar, thjesht si përralla. Me “na ishte njëherë” fillonin, e kurrë nuk e dinim si përfundonin. Megjithëse, thuhej “na ishte njëherë”, pasi që flisnin për të kaluarën, të paktën ashtu asoconin dhe ashtu nënkuptohej, sepse nuk e dinim a flitej edhe për të tashmen në to, edhe për të ardhmen. Nuk e dinim, por i dëgjonim me vëmendje, sepse ishin histori të bukura.

Kështu, një rrëfyes njëherë më tregonte: “na ishte njëherë, por nuk e di askush se a do të jenë përherë, dy shpirtra, por në fakt ishin dy në një. Krejt heshtazi ishin takuar, madje nuk e dinin, përveç shpirtrave të tyre. Në heshtje, vetëm shpirtrat e tyre e njihnin njëri-tjetrin, askush tjetër nuk i njihte, madje as sytë e tyre. Në heshtje filloi çdo gjë, por gjuhën e heshtjes e flisnin shpirtrat. Eh, kështu vazhdoi njohja e tyre, por kurorëzimi u bë në një shtrëngim të ngrohtë që mund ta sjell vetëm përqafimi i tyre. Kjo ishte që të mos ndaheshin kurrë. Ishte momenti më i afërt, një të tillë nuk mund të ua ofronte asnjë ditë e tillë me shi, siç ishte atë mbrëmje pranverore.
Edhe pranvera kishte erën e saj, me të cilën çelnin petalet e trëndafilave, por aromën e tyre nuk e dëgjonin të dy, në të njëjtin vend. Kjo nuk u sjellë vështirësi, pasi që të dy pëlqenin trëndafilat dhe të dy e ndjenin aromën e njëjtë në trëndafilat që kishin pranë. Meqenëse pranvera i largoi, të paktën u mendua se do i largonte edhe vapa e verës, por ishin shpirtrat ata, që e shihnin njëri tjetrin në çdo natë duke qëndruar nën hijen e hënës që ndriçonte zemrat e tyre”.

Dhe unë, si çdo fëmijë tjetër, ndërhyja në përrallën e rrëfyesit duke shtuar “ata të dy qenkan bërë për njëri tjetrin” dhe rrëfyesi nuk më kundërshtonte, duke vazhduar përrallën e tij.

Ishte e vetmja hëna, ajo që e shihnin të dy, në të njëjtin moment, por nga larg, vetëm se shpirtrat ishin afër, shumë afër. Madje s’kishte largësi për ta. Kështu, çdo natë binin yjet, e shikimi i tyre ishte nga ta, sepse edhe ata ishin yje, por sfidonin jetesën në tokë, edhe pse yjet tjerë shuheshin dhe nuk jetonin në tokë, por për këta të dy, toka ishte vendi i preferuar i jetesës. Në çdo vend të saj, në çdo shtet, në çdo mal, në çdo pyll, thjesht bota ishte e tyre gjersa ishin bashkë, pasi që gjithmonë bashkë ishin shpirtrat e tyre. Ata provuan që ta sfidojnë çdo ligj të natyrës, pasi që ashtu ishte përcaktuar jetesa e tyre, me përplot sfida. Edhe pse të dy e dinin që gjërat e mëdha nuk bëheshin pa sfida. Megjithëse, në zemërgjerësinë e tyre, nuk kishte sfida, ose më e madhja prej sfidave të tyre ishte shkëputja nga përqafimi.

Shkruheshin romane, e copëza me përmbajtje të dashurisë së tyre, së shpirtrave binjak, pasi që bota kishte parë të lindnin trupa binjak, por jo edhe shpirtra të tillë. Shkruheshin miliona fjalë të bukura e më e bukura prej tyre ishte ‘e bukura’. Dhe një ditë prej ditëve, shfaqej një ëndërr që tregonte jetesën e tyre në një ishull të vetmuar, por në fakt ishte pushtuar nga dashuria e tyre në çdo hap të ishullit. Për një moment, kaloi andej një anije e madhe që barte, mbase, qindra persona, por e keqja ishte që anija ishte duke u përmbysur madje edhe u fundos. Në gjithë këtë katrahurë, shfaqej humanizmi i shpirtrave binjak, pasi që të dy ishin të njëjtë, të dy ishin e mira e botës, dhe të dy shfaqnin përpjekje për ta shpëtuar çdo vuajtje të njerëzve duke u solidarizuar me çdo kënd dhe në çdo kohë. I tillë ishte shpirti i tyre! Kështu, të dy vrapuan, duke shpëtuar personat në anije, mbase ishin refugjat në këtë kohë migrimesh e refugjatësh. Kjo ishte, një prej ëndrrave brenda një përralle, që tregonte shumë për shpirtin e tyre të njëjtë. As mjalti më i ëmbël se shpirtrat e tyre nuk ishte dhe as nuk është”.

Mua më mbylleshin sytë, pasi që edhe përralla ishte e turbulluar dhe nuk kuptoja shumë se çfarë po tregohej brenda saj, vetëm se prapë ndërhyra duke shtuar se “pasi që paskan ëndrra të përbashkëta, besoj që të dy paskan guxim dhe shpresë që ëndrrat e tyre t’i bëjnë realitet, duke parë se malli i vetëm i tyre ishte zemra e njëri-tjetrit. Dhe të dy paskan guxim që ta ëndërrojnë dhe takojnë mallin e zemrës së tyre”. Rrëfyesi, çdo gjë që e thosha, vetëm heshtte dhe vazhdonte përrallën e tij.

“Eh, kështu ishte tregimi i tyre, por ajo që i dallonte ishin ‘mirëmëngjesat’ dhe ‘natën e mirë’ pa të cilat nuk zgjohej e as nuk flinte ndonjëri prej tyre, edhe pse nuk dihet se a flenë shpirtrat. Të paktën të tyrët jo, duke qenë së bashku edhe në ëndrra. Të dy ishin romantik, njëri shkruante për dashurinë, tjetri lexonte me ëndje duke vlerësuar çdo fjalë të bukur”. E këtu ndërhyra prapë, duke pyetur se “a ekziston ndonjë roman apo letër të këtyre shkrimeve që ta kuptoj dashurinë e tyre”.

Dhe treguesi i përrallës u zgjua dhe shikoi në sirtarët e tij, dhe pasi gjeti një copëz letre ma tregoi. Por, unë si fëmijë nuk dija të lexoja dhe ai vazhdoi dhe e lexoi.

Tha këtu shkruan: “Po mundohem që përmes, disa, gërshetimesh të thjeshta fjalësh, të të thur ndjenjën e dashurisë time ndaj teje. Po mundohem, që me fjalë, për të cilat mendoj se janë të bukura, të të them atë që kam në zemër. Sa keq që zemra nuk flet dot. Sa keq që as këto fjalë nuk po e thonë dot çfarë mban kjo zemër. Sa keq…sa keq…! Ah, sikur ta kuptoj zemra jote timen. As, sikur të rrahurat e tyre të jenë gjuhë e dashurisë që e kuptojnë të dyja. Ah, kur do të bëhen bashkë këto dy zemra, ta dëgjojnë njëra-tjetrën. Mos i largo zemrës time zemrën tënde. Të lutem jepja zemrën tënde kësaj simes. Le të rrahin bashkë, le të gëzohen bashkë, le të hidhërohen bashkë. Të lutem, lejoj të jetojnë bashkë”.

Vesa e mëngjesit kishte rënë, dhe mua më hapën sytë ngadalë. Nuk kujtoja shumë nga ajo përrallë që dëgjova duke fjetur, ashtu siç na ndodhte çdo herë si fëmijë, që të mos i mbanim në mend përrallat që na tregoheshin. Por, vetëm një gjë më duket se e mbaj mend, që para se të më mbylleshin sytë, rrëfyesi tha “Sepse e bukura ime je. Do mbetesh gjerë në perëndimin e syve të mijë. Gjerë në heshtjen e zemrës. E bukura ime…”

SQARIM!

Shkrimet në blogun e lajmi.net janë shkrime të përdoruesve të ndryshëm, të mundësuara nga lajmi.net. Shkrimet që i lexoni në blog nuk paraqesin qëndrimin e redaksisë së lajmi.net. Nëse një shkrim mendoni se ka përmbajtje që është e papërshtatshme në çfarëdoformë, klikoni butonin raporto apo na shkruani në info@lajmi.net.

Raporto

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *